अपघातानंतर, तुमच्या दाव्यामुळे ज्या व्यक्तीचे सर्वाधिक नुकसान होण्याची शक्यता असते, तीच व्यक्ती अनेकदा तो दावा चालवत असते. टो ट्रक निघून गेल्यानंतर बहुतेक चालकांसमोर असलेल्या दोन मार्गांमागे हेच कटू सत्य आहे: एकतर स्वतःच दावा दाखल करणे, किंवा सूत्रे तुमच्या विमा कंपनीच्या हाती सोपवून ते प्रकरण तुमच्या इच्छेनुसार हाताळतील अशी आशा बाळगणे.
दोन्ही मार्ग तटस्थ म्हणून विकले जातात. पण प्रत्यक्षात दोन्हीही तसे नसतात. प्रत्येक मार्ग दबाव, कागदपत्रे आणि मिळणारी रक्कम अशा प्रकारे बदलतो, की त्याचे परिणाम कित्येक आठवड्यांनंतर दिसून येतात; अखेरीस तुम्हाला कराराची ऑफर येते आणि त्यावर सही करायची की नाही, या विचारात तुम्ही अडकलेले असता.
पहिले ४८ तास प्रक्रियेची जबाबदारी घेणाऱ्या व्यक्तीला पुरस्कृत करतात.
पहिल्या दोन दिवसांत तुम्ही स्वतःच तुमचा क्लेम दाखल करता आणि संपूर्ण कहाणी तुमच्या नियंत्रणात राहते. तुम्हाला हवे असलेले फोटो तुम्ही काढता. लोक सैरावैरा पळण्याआधी तुम्ही साक्षीदारांची संख्या मिळवता. समोरच्या ड्रायव्हरची स्मरणशक्ती सोयीस्करपणे कमी होण्याआधी, तो काय म्हणाला हे तुम्ही लिहून घेता. तुमची विमा कंपनी घटनास्थळी येत नाही. ते फक्त एक फोन कॉल घेतात, त्याची सिस्टीममध्ये नोंद करतात आणि एक फाईल नंबर देतात.
तो कालावधी महत्त्वाचा आहे. दाव्याचा निर्णय घेण्यासाठी आवश्यक असलेले पुरावे जवळजवळ नेहमीच पहिल्या तासात गोळा केले जातात, पहिल्या महिन्यात नाही. दावा दाखल करण्यासंबंधीच्या उद्योग मार्गदर्शक तत्त्वांमध्ये तर चालकांना घटनास्थळावरूनच त्यांच्या विमा कंपनीला फोन करण्यास सांगितले जाते, आणि यावरूनच हे स्पष्ट होते की तुम्ही तिथेच जे काही मिळवता त्यावर किती काही अवलंबून असते.
त्यामुळे, जे चालक आपल्या विमा कंपनीला फाईल देण्याचा विचार करत आहेत, त्यांनीही पहाटेच्या त्या तासांना आपले स्वतःचे काम मानावे. प्रत्येक गोष्टीचे फोटो काढा. हवामानाची नोंद घ्या. लूपमुळे ती क्लिप ओव्हरराईट होण्यापूर्वी डॅशकॅम क्लिप सेव्ह करा.
मधले आठवडे विमा कंपनीच्या यंत्रणेला पुरस्कृत करतात.
एकदा सुरुवातीची गडबड शांत झाली की, परिस्थिती उलटते. विमा कंपन्यांकडे नुकसान भरपाई निश्चित करणारे, वैद्यकीय तपासणी करणारे आणि तुमच्यासारख्या दाव्यासाठी किती रक्कम "मिळायला हवी" याचा अंदाज लावणारे सॉफ्टवेअर असते. तुम्हाला तुमची रोजची नोकरी आहे आणि तुमचे शरीर दुखत आहे. स्वतःहून वाटाघाटी केल्यास, तुमचा सामना अशा लोकांशी होतो जे वर्षातून हजारो वेळा हेच काम करतात.
इथेच स्वतःहून तपासणी करण्याचा मार्ग अयशस्वी ठरतो. विमा कंपनीचा प्रतिनिधी उद्धट नसतो. ते मनमिळाऊ असतात. ते तुम्हाला विचारतात की तुम्हाला कसे वाटत आहे, तुम्ही कामावर परत गेला आहात का, आणि वेदना “कमी होत आहेत” का.
प्रत्येक उत्तराची नोंद ठेवली जाते. प्रत्येक सहज दिलेले "मी ठीक आहे" हे वाक्य तुमच्या नुकसानभरपाईच्या रकमेत कपात करणारी एक नोंद बनते.
गंभीर दुखापतींमुळे स्वतः करा (DIY) गणिताला खीळ बसते.
एका आठवड्यात बरी होणारी, मानेच्या दुखण्याने किरकोळ झालेली दुखापत तुम्ही स्वतः हाताळू शकता. पण ज्या अपघातात शस्त्रक्रिया, कामावर दांडी किंवा सतत बदलणारे निदान यांचा समावेश असतो, तो अपघात तसा नसतो. याचे कारण केवळ गुंतागुंत वाढवणे हे नाही. तर याचे कारण हे आहे की, नशेत असताना आणि अतिवेगाने झालेल्या अपघातांमुळे अशा दुखापती होतात, ज्यांची खरी किंमत काही महिन्यांनंतरच स्पष्ट होते, आणि एकदा तुम्ही संमतीपत्रावर सही केली की, तुम्ही ती फाईल पुन्हा उघडू शकत नाही.
फेडरल अपघातांच्या आकडेवारीवरून हे दिसून येते की, सामान्य रस्त्यांवर अशा गंभीर घटना किती वेळा घडतात. मद्यपान करून वाहन चालवल्यामुळे झालेल्या मृत्यूंपैकी, एका फेडरल अहवालानुसार ६७ टक्के प्रकरणांमध्ये चालकाच्या रक्तातील अल्कोहोलचे प्रमाण (BAC) .१५ किंवा त्याहून अधिक होते, जे कायदेशीर मर्यादेच्या जवळपास दुप्पट आहे.
ते किरकोळ अपघात नाहीत. अशा प्रकरणांमध्ये ओढल्या गेलेल्या जखमी चालकांनाच लवकर तडजोड केल्याचा सर्वाधिक पश्चात्ताप होतो.
कामाला योग्य साधन वापरा
कोणताही दृष्टिकोन सार्वत्रिकरित्या योग्य नाही. दावा स्वतः हाताळणे हा एक खरा पर्याय आहे, आणि बहुतेक किरकोळ अपघातांसाठी तोच शहाणपणाचा ठरतो. लोकांना गोंधळात टाकणारी गोष्ट म्हणजे, सुरुवातीला कागदपत्रांची प्रक्रिया सारखीच वाटत असल्यामुळे गंभीर दुखापतीला किरकोळ दुखापत समजणे. पण ती परिस्थिती तशीच राहत नाही.
तुम्ही जर आत्ताच निर्णय घेत असाल, तर ही तपासणी सूची पहा: दुखापतीच्या पूर्ण स्वरूपाबद्दल तुम्हाला किती खात्री आहे, आणि तुमचा आकडा विमा कंपनीच्या आकड्यापेक्षा किती वेगळा आहे? जर दोन्ही उत्तरे “खूप” असतील, तर स्वतःच तपासणी करून घ्या.
जर यापैकी काहीही खरे नसेल, तर कोणत्याही कागदपत्रांवर सही करण्यापूर्वी अपघाताच्या वकिलाशी बोलणे योग्य ठरू शकते .