بعد از یک تصادف، کسی که بیشترین ضرر را از خسارت شما متحمل میشود، اغلب کسی است که ماشین را هدایت میکند. این حقیقت ناخوشایند پشت دو راهی است که اکثر رانندگان پس از توقف یدککش با آن مواجه میشوند: یا خودتان خسارت را پیگیری کنید، یا فرمان را به شرکت بیمه خود بسپارید و امیدوار باشید که آن را به جایی که میخواهید ببرند.
هر دو مسیر به عنوان بیطرف معرفی میشوند. هیچکدام اینطور نیستند. هر کدام فشار، کاغذبازی و پرداخت را به گونهای تغییر میدهند که تا هفتهها، وقتی پیشنهاد میرسد و شما در تصمیمگیری برای امضا کردن گیر میکنید، خود را نشان نمیدهند.
۴۸ ساعت اول به فردی که مالک فرآیند است پاداش دهید
در دو روز اول، درخواست خسارت خودتان را ثبت کنید و کنترل ماجرا دست خودتان است. عکسهایی که میخواهید را میگیرید. قبل از اینکه مردم متفرق شوند، شمارههای شاهد را دریافت میکنید. قبل از اینکه حافظه راننده دیگر به راحتی ضعیف شود، آنچه را که گفته است یادداشت میکنید. بیمهگر شما در محل حادثه حاضر نمیشود. آنها یک تماس تلفنی برقرار میکنند، آن را در سیستم ثبت میکنند و یک شماره پرونده به آن اختصاص میدهند.
این شکاف مهم است. شواهدی که منجر به تعیین خسارت میشوند، تقریباً همیشه در ساعت اول جمعآوری میشوند، نه در ماه اول. راهنمای صنعت در مورد ثبت خسارت حتی به رانندگان میگوید که از محل حادثه با بیمهگر خود تماس بگیرند، که این فقط تأکید میکند که چقدر از آنچه در همان لحظه ثبت میکنید، هزینه برمیدارد.
بنابراین حتی رانندگانی که قصد دارند فایل را به شرکت بیمه خود تحویل دهند، باید آن ساعات اولیه را به عنوان شغل خودشان در نظر بگیرند. از همه چیز عکس بگیرید. به آب و هوا توجه کنید. کلیپ دوربین داشبورد را قبل از اینکه حلقه آن را رونویسی کند، ذخیره کنید.
هفتههای میانی، پاداش ماشین بیمهگر
وقتی گرد و غبار اولیه فروکش میکند، مزیت برعکس میشود. شرکتهای بیمه ارزیابها، بازرسان پزشکی و نرمافزاری دارند که تخمین میزنند خسارتی مثل خسارت شما «باید» چقدر بپردازد. شما یک شغل روزانه دارید و بدنی که درد میکند. اگر خودتان مذاکره کنید، در مقابل افرادی قرار میگیرید که هزاران بار در سال این کار را انجام میدهند.
اینجاست که مسیر «خودت انجام بده» بیمعنی میشود. کارشناس بیادب نیست. خوشبرخورد است. میپرسد حالت چطور است، آیا به سر کار برگشتهای، آیا دردت «بهتر شده» است.
هر پاسخی ثبت میشود. هر «حالم خوب است» معمولی به یک جملهی کلیدی تبدیل میشود که تسویه حساب شما را کاهش میدهد.
آسیبهای جدی، محاسبات مربوط به «خودت انجام بده» را به هم میریزد
یک رانندهی گردندرد که در عرض یک هفته خوب میشود، گزینهی خوبی برای رسیدگی به خودتان است. اما تصادفی که شامل جراحی، غیبت از محل کار یا تشخیص بیماری که مدام تغییر میکند، اینطور نیست. دلیلش پیچیدگی صرف نیست. بلکه تصادفات ناشی از اختلال عملکرد و سرعت بالا باعث آسیبهایی میشوند که هزینهی کامل آنها فقط ماهها بعد مشخص میشود و وقتی رضایتنامه را امضا کنید، دیگر نمیتوانید پرونده را دوباره باز کنید.
دادههای تصادفات فدرال نشان میدهد که این موارد شدید چقدر در جادههای عادی رخ میدهند. در میان مرگ و میر ناشی از مصرف الکل، یک گزارش فدرال نشان داد که ۶۷ درصد از این موارد مربوط به رانندهای با میزان الکل خون ۱۵ یا بالاتر است که تقریباً دو برابر حد قانونی است.
اینها تصادفات جزئی نیستند. رانندگان آسیبدیدهای که در این موارد گرفتار میشوند، کسانی هستند که بیشترین پشیمانی را از زود راضی شدن دارند.
از ابزاری استفاده کنید که متناسب با کار باشد
هیچکدام از این دو رویکرد به طور کلی درست نیستند. رسیدگی به درخواست خسارت توسط خودتان یک گزینه واقعی است و برای اکثر تصادفات جزئی، منطقیترین گزینه است. الگویی که افراد را به دردسر میاندازد این است که با یک آسیب جدی مانند یک آسیب جزئی برخورد شود، زیرا مدارک در ابتدا یکسان به نظر میرسند. اوضاع به همین منوال باقی نمیماند.
اگر همین الان در حال تصمیمگیری هستید، این چک لیست را تهیه کنید: چقدر در مورد میزان کامل آسیب اطمینان دارید و عدد شما چقدر با عدد بیمه فاصله دارد؟ اگر هر دو پاسخ «خیلی زیاد» است، خودتان آن را اجرا کنید.
اگر هر کدام از آنها «واقعاً اینطور نیست»، شاید ارزش داشته باشد قبل از امضای هر چیزی با یک وکیل تصادفات رانندگی صحبت کنید .