دستگیری باعث می‌شود مردم به سمت تلفن‌هایشان بروند. یکی می‌خواهد توضیح دهد که در فیس‌بوک چه اتفاقی افتاده است. دیگری شروع به گشتن در عکس‌ها و پیام‌های قدیمی می‌کند و به دنبال هر چیزی می‌گردد که ممکن است برداشت اشتباهی از آن شده باشد. حذف چند پست مشکوک می‌تواند ناگهان به نظر منطقی بیاید.
معمولاً غریزه‌ی اشتباهی است.
تا آن زمان، ممکن است سوابق دیجیتال بسیار فراتر از آنچه در تلفن شما قابل مشاهده است، گسترش یابد. بازرسان می‌توانند پست‌های عمومی، داده‌های مکانی، پیام‌ها، سوابق حساب‌ها و اطلاعات نگهداری شده توسط ارائه دهندگان شخص ثالث را بررسی کنند. برخی از سوابق حتی می‌توانند توسط ارائه دهندگان حفظ شوند در حالی که بازرسان مراحل قانونی لازم برای دستیابی به آنها را دنبال می‌کنند.
این کار همزمان دو سابقه ایجاد می‌کند: سابقه‌ای که بازرسان تاریخ دیجیتال در حال جمع‌آوری آن هستند و سابقه‌ای که شما هنوز قادر به تغییر آن هستید. پس از دستگیری، امن‌ترین رویکرد معمولاً توضیح ندادن، پاکسازی یا ناپدید کردن آنلاین نیست. بلکه توقف ارسال مطالب، حفظ آنچه وجود دارد و اجازه دادن به وکیلتان برای تصمیم‌گیری در مورد آنچه اهمیت دارد، است.
دو مسیر به محض باز شدن دستبندها شروع به دویدن می‌کنند
بیشتر مردم شواهد را به صورت چیزهای فیزیکی در صحنه جرم، آزمایش تنفس، دوربین داشبورد، و شاید یک یا دو شاهد تصور می‌کنند. این بخش کوچکی از آن چیزی است که یک پرونده مدرن واقعاً روشن می‌کند. بخش بزرگتر روی سرورهایی است که شما مالک آنها نیستید.
بازرسان این را می‌دانند و سریع عمل می‌کنند. دستورالعمل‌های فدرال مانند راهنمای وزارت دادگستری در مورد شواهد الکترونیکی، ماموران را در مورد نحوه حفظ، درخواست و در نهایت بیرون کشیدن سوابق از ارائه دهندگان راهنمایی می‌کنند. در همین حال، دارنده حساب اغلب هیچ اطلاعی از این اتفاق ندارد.
مشکل اصلی همین عدم تقارن است: ردپای آنها با احضاریه‌ها و نامه‌های محرمانه ساخته می‌شود، در حالی که ردپای شما توسط هر کسی که رمز عبورتان را دارد، با وحشت ویرایش می‌شود.
داده‌های شما می‌توانند قبل از اینکه از وجود حکم مطلع شوید، مسدود شوند
طبق ماده 2703(f) از قانون 18 USC، ارائه‌دهنده خدمات ارتباطات الکترونیکی یا محاسبات از راه دور، موظف است بنا به درخواست دولت، تمام اقدامات لازم را برای حفظ سوابق تا زمان صدور حکم دادگاه انجام دهد. داده‌های ذخیره‌شده به مدت 90 روز نگهداری می‌شوند و با درخواست مجدد، 90 روز دیگر قابل تمدید هستند. هیچ قاضی درخواست اولیه را تأیید نمی‌کند. مشترک هیچ اطلاعی دریافت نمی‌کند.
اثر عملی: یک حساب کاربری می‌تواند تا شش ماه مسدود شود تا بازرسان در حال آماده‌سازی مدارک لازم برای بازگشایی آن باشند. حذف یک پست پس از شروع ساعت، چیزی را از طرف ارائه‌دهنده پاک نمی‌کند. بلکه یک واقعیت جدید به پرونده اضافه می‌کند، و آن این است که شما آن را حذف کرده‌اید.
ارسال پست را متوقف کنید، حذف را متوقف کنید، شروع به حفظ اطلاعات کنید
اینجاست که دو مسیر به هم می‌رسند. کاری که شما با روایت‌های خودتان در روزهای پس از دستگیری انجام می‌دهید، یا داستانی را که وکیلتان تعریف خواهد کرد، تأیید می‌کند یا آن را تضعیف می‌کند. چند قانون اساسی تقریباً در همه موارد اعمال می‌شود:
- در حساب‌های کاربری عمومی، سانسور کنید. هیچ پستی در مورد حادثه، افسران، راننده دیگر، قربانی ادعایی، پرونده یا حال و هوای شما وجود ندارد. پروفایل‌ها را خصوصی کنید، اما آنها را پاک نکنید. به دوستان و خانواده نیز بگویید که دیگر در مورد آن پست نگذارند. اسکرین‌شات‌ها سفر می‌کنند.
- چیزی را حذف نکنید. نه عکسی، نه پستی که تگ شده باشد، نه چت گروهی، نه مکالمه در اپلیکیشن دوستیابی، نه یادداشت Venmo. اگر دادستانی بتواند نشان دهد که حذف اطلاعات پس از اطلاع شما از اتهامات صورت گرفته است، این یک مشکل جداگانه و اضافه بر مشکل اصلی است.
- نسخه خودتان را ذخیره کنید. اکثر پلتفرم‌های اصلی به شما اجازه می‌دهند آرشیو کاملی از حساب خود را دانلود کنید. این کار را زودتر انجام دهید، آن را در جایی آفلاین ذخیره کنید و به وکیل خود تحویل دهید.
- جدول زمانی را بنویسید. تا زمانی که حافظه‌تان تازه است، یادداشت کنید که کجا بودید، با چه کسی بودید، چه دستگاه‌هایی داشتید و چه برنامه‌هایی باز بودند. تاریخچه موقعیت مکانی، رسیدهای اشتراک‌گذاری خودرو و تعداد قدم‌ها، همگی دفاعیات را تأیید کرده‌اند. اما آنها همچنین آنها را از بین برده‌اند.
- رمزهای عبور را تغییر دهید، نه حساب‌های کاربری را. دسترسی را مسدود کنید تا یکی از اقوام نگران نتواند با مرتب کردن حساب کاربری به شما کمک کند. غیرفعال کردن کامل یک حساب کاربری می‌تواند مانند از بین بردن شواهد به نظر برسد، حتی زمانی که واقعاً چیزی حذف نشده باشد.
فرض کنید محققان از قبل در فید شما هستند
خیلی قبل از اینکه حکم رسمی صادر شود، کسی در حال مشاهده نسخه عمومی زندگی شما است. پروفایل‌های باز، عکس‌های تگ‌شده، ورودها، نظرات در مورد پست‌های دوستان، تاریخچه سایت‌های نقد و بررسی، حتی رسانه‌های اجتماعی خود محل برگزاری از شب مورد نظر. هیچ‌کدام از اینها نیازی به احضاریه ندارند. همه چیز از قبل آنجاست.
هر چیزی که روی «عمومی» تنظیم شده باشد، باید به عنوان مدرک در انتظار در نظر گرفته شود . این شامل حساب‌های افرادی که با آنها بوده‌اید نیز می‌شود. داستان دوستی که دو ساعت قبل از دستگیری شما را در یک بار تگ می‌کند، اکنون بخشی از جدول زمانی است، چه بخواهید چه نخواهید.
به همین دلیل است که توصیه قبلی اهمیت دارد. خصوصی، ساکت و محفوظ ماندن، معمولاً بهتر از قابل مشاهده، پرحرف و ویرایش شده ماندن به شما خدمت می‌کند. یک وکیل مدافع کیفری خوب می‌تواند به شما بگوید که دادستانی به کدام بخش‌های ردپای دیجیتالی شما تکیه خواهد کرد و کدام‌ها واقعاً کمک می‌کنند، بنابراین آرشیوی که ذخیره می‌کنید به جای یک مسئولیت، به یک ابزار دفاعی تبدیل می‌شود.
بهترین حرکت شما این است که رکورد را به حال خود رها کنید
پس از دستگیری، تمایل به توضیح، حذف یا پاکسازی سابقه آنلاین شما می‌تواند مشکلاتی را ایجاد کند که قبلاً وجود نداشته‌اند. آنچه را که از قبل وجود دارد حفظ کنید، از اضافه کردن به پرونده دست بردارید و بگذارید وکیل شما تعیین کند که چه چیزی مهم است. هرچه کمتر در حالت وحشت تغییر دهید، تصمیمات دیجیتالی کمتری را بعداً باید توضیح دهید.